Slachtoffers Vliegtuigcrashes
Tijdlijn onderwerp informatie
Treffer op schuilkelder nabij Westhoven doodt vier kinderen uit het gezin Marijs
database-id
99

Treffer op schuilkelder nabij Westhoven doodt vier kinderen uit het gezin Marijs

Onderstaande verhaal is door Pieternella Marijs aangeleverd. Zij heeft het verhaal dat haar oudere broer Cornelis vertelde opgeschreven.

.

Het is inderdaad zo dat mijn ouders drie dochters en een zoon hebben verloren op 29 oktober 1944 in de duinen bij Westhove tussen Oostkapelle en Domburg. Zij zijn slachtoffer geworden van een Engelse aanval op Duits afweer, toen een vloot met Canadese en Noorse invasiemacht voor de kust lag.

Hieronder volgt het verhaal van Kornelis (Kees) Marijs

"Mijn vader was met have en goed vanuit Grijpskerke naar Westhove gegaan om de evacuatie naar verder te ontlopen. Daar hebben zij de bombardementen en beschietingen van Oostkapelle en Domburg en ook van Westhove meegemaakt. Telkens maakten zij gebruik van een geimproviseerde schuilkelder, afgedekt met balken en grond. Bij de fatale beschietingen zijn we naar de schuilkelder gegaan. Onze moeder was ziek en gaf er de voorkeur aan om in het kasteel te blijven, mijn vader is bij haar gebleven.

Wij holden naar de schuilkelder, hee Jacobus (Ko) draag jij Pietje ze is nog zo klein. De jagers scheerden over en de bommenwerpers kon je al horen. Ik zag dat de koeien begonnen te rennen. Ik ben de andere kant opgegaan naar de koeien. De bommen vielen al, ja je kon de bommen zien vallen en ongeveer zien waar ze neer zouden komen. Dan kon je wel de andere kant op hollen.

Nadat het bombardement gestopt was, ben ik naar het kasteel terug gegaan. Ik zag de krater…. Uit de schuilkelder van de buren op een paar meter afstand kwamen de mensen naar buiten en ze klopten hun kleren af, ze hadden niets.

Een deel van het kasteel heeft nog in brand gestaan, daar had vader zijn hooi. Hij heeft de brand kunnen blussen maar het hooi was verloren. Hij vroeg aan de buurman om hooi maar hij kreeg het niet. Ik ben midden in de nacht uit bed gegaan en heb grote armen hooi genomen en dat voor de koeien gegooid. Nadat ze gevreten hadden, heb ik de voerbak weer helemaal schoongeveegd.

De volgende dag moest ik om 4 kisten naar Oostkapelle, maar het dorp was erg kapotgeschoten en ik moest eerst gewonden rijden naar Middelburg. Achter mijn rug zat een man op een zeildoek, rustig te vertellen dat hij bij zijn dochter binnenliep en de deurklink vastgreep en dat er geschoten werd. Toen ik achterom keek, zag ik dat het zeildoek vol bloed zat. Zijn hand was erafgeschoten.

Ik ben teruggereden naar Oostkapelle, maar daar zeiden ze dat er geen kisten meer waren. Rij maar naar Domburg, zeiden ze, daar heeft de burgemeester de timmerman het hele najaar kisten laten maken.

Ik was het dorp nog niet uit of daar stonden Duitse soldaten. Halt je moet munitie rijden. Arjaan die bij me op de bok zat, begon te schreeuwen: “Nee we moeten kisten halen, er zijn doden daar”. Een soldaat pakte zijn pistool. Ik zei: Weg jij van de wagen af, straks schieten ze je voor je bast. Ik heb de munitie geladen en die moest naar de villa in de duinen onder Domburg waar de Duitsers hun hoofdkwartier hadden. Ik reed 2 keer en toen mocht ik verder naar het dorp en daar hadden ze wel kisten. Maar het dorp was helemaal kapot.

“Ik ben teruggegaan naar Westhove en de volgende dag reed ik met de kisten naar Grijpskerke. Het water was gekomen en we wisten nog niet hoe hoog het zou komen als het hoog water werd. We waren nog een km. van het dorp en daar stond het water al boven de wagen. De kisten begonnen al te drijven. We konden ze net tegenhouden voor we op het dorp kwamen”!

De volgende dag moest ik weer op Domburg zijn. Dat was net de dag dat de Canadezen aan land kwamen. Ze waren watervlug met hun sportschoenen. Tegen de avond ben ik weer naar Westhove gelopen. Ik zag al die Duitse jongens in hun mansgaten. De geweren waren weggegooid. Ze lagen allemaal meters van hun af. Ik dacht wat is hier toch gebeurd. Ze waren allemaal dood, ze hadden allemaal een nekschot. Dat konden de Canadezen niet gedaan hebben, die waren hier nog niet langs geweest. Ik dacht: ze hebben zich willen overgeven en zijn door hun eigen officieren vermoord. Het waren allemaal jonge jongens, een jaar of 17/18. Allemaal dood…..

Mijn jongste zusje (Pietje) is levend uit de schuilkelder gekomen, maar moest wel naar het ziekenhuis in Middelburg. Ze had van alles gebroken en een zware hersenschudding. (Een latere Oom van haar man heeft haar naar het ziekenhuis gebracht, heel toevallig hoe sommige dingen lopen) Er was de volgende dagen geen verbinding meer mogelijk tussen Middelburg en Westhove. Onze moeder was erg ongerust over haar jongste kind en hield het niet meer vol. Ik ben toen naar haar toegegaan: “Misschien kan ik nog wel contact krijgen met het ziekenhuis.” Ik ben weer naar de villa gegaan waar ik de munitie had afgeleverd. Ik zei tegen de wacht: “Ik moet de commandant spreken. Maar de soldaat zei: Vort jij, wegwezen jij. “Ik zei: “nee, ik ken de commandant en ik moet hem spreken. Kijk daar staat hij.” De commandant stond voor het raam en warempel hij wenkte me. Hij herkende me nog. Ik ging naar de deur en vertelde dat mijn moeder moest weten hoe het met mijn zusje was… “Wacht maar, zei hij, dan zal ik wel eens naar Middelburg bellen. Loop maar mee. We gingen naar de telefoon en even later hoorde ik hem praten. Hij hing op, “Alles goed zei hij”.

Na enkele maanden ben ik haar op wezen halen uit het ziekenhuis. Eigenlijk mocht ze nog niet weg, wat doen ze moeilijk, nog wat heen en weer gepraat en alles goed verbonden. Daar gingen we, naar de boot die zou ons naar het dorp brengen. Die was net afgevaren, ik al roepen maar ze kwamen niet terug. Inmiddels was het al laat en de schemer viel in, maar we hadden geluk een kennis kwam aangevaren met zijn boot en die wilde ons wel naar de boerderij brengen. Wat was moeder blij!!

Ik had behalve het genoemde zusje nog een iets oudere zus en een 10 jaar jongere broer die de oorlog hebben overleefd.



Indicatieve locatie op de kaart
Burgerslachtoffers
IDnaamNatGeb.pltsGeb.datOvl.pltsOvl.datGLVT
1784 J. MARIJSMeliskerke08-10-1918Oostkapelle 29-10-1944 26  
1785 J. MARIJSMeliskerke22-01-1924Oostkapelle 29-10-1944 20  
1786 E. MARIJSMeliskerke18-08-1925Oostkapelle 29-10-1944 19  
1787 L. MARIJSMeliskerke10-02-1934Oostkapelle 29-10-1944 10  
In totaal 4 burgers gevonden

Hoewel we de uiterste zorg besteden aan de vulling van de database kunnen we niet de garantie geven dat de gegevens volledig zijn. De onderliggende bestanden waren niet altijd even volledig. We zijn bezig met het verbeteren van de kwaliteit van de database. De foto's komen uit eigen archief, public domain of zijn ons door familieleden of museumbezoekers aangeleverd. Indien u aanvullingen heeft of opmerkingen dan zouden we dat graag vernemen. Mail het ons via databasebeheerders vermeld hierbij svp het database-id